Er zijn mensen die een ruimte binnenkomen en ‘m direct vullen.

Niet bewust, gewoon, zo zijn ze. Vol energie, verhalen en passie. Ze praten voordat je uitgesproken bent. Ze beantwoorden vragen die je nog niet gesteld hebt. Ze nemen alle ruimte en jij geeft hem, omdat het onbeleefd voelt om hem terug te nemen.

Ik ken dat gevoel.

Ik zat tegenover iemand die met zoveel enthousiasme vertelde, dat ik meegezogen werd voordat ik het doorhad. Zijn energie was aanstekelijk. Zijn passie echt. En ergens in dat meegaan verloor ik iets.

Niet mijn aandacht en mijn interesse.
Mezelf.

Het moment dat ik het merkte was achteraf. In de stilte na het gesprek. Een onrustig gevoel in mijn buik dat zei: dit klopte niet. Niet hij als mens, maar wat er in die ruimte gebeurde.

Ik had meegedaan in zijn tempo, zijn ritme en zijn richting.
En ergens in dat meedoen was ik opgehouden de mijne te zijn.

Voor hoogsensitieve en hoogbegaafde mensen is dit een vertrouwd patroon.

Ons zenuwstelsel pikt alles op. De energie van de ander, de onderstroom in een gesprek, het enthousiasme dat zo aanstekelijk is dat je het bijna niet kunt weerstaan. We zijn aanwezig op een manier die de meeste mensen niet kennen  en precies die aanwezigheid maakt ons kwetsbaar voor meegaan.

Omdat we zo open zijn.

We absorberen, voelen mee en stemmen af. En soms, als de energie van de ander heel groot is, verliezen we in dat afstemmen even de draad naar onszelf.

Dat is hoe ons systeem werkt.

Het bijzondere is: ik wist het al voor het gesprek begon.

Er was een twijfel. Niet over hem als persoon, maar over iets wat ik niet kon benoemen. Een signaal dat ik niet helemaal serieus nam, omdat mijn hoofd zei: doe het gewoon, het is goed voor je groei.

Maar die twijfel had gelijk.

Het gesprek was zeker niet waardeloos, maar omdat mijn systeem al wist wat ik later pas begreep.

Dat is de les die ik meeneem. Ik had dit niet anders moeten doen, maar ik had eerder mogen luisteren naar wat er al wist.

Die stille wetenschap voor het gesprek. Dat knagen tijdens en het onrustige gevoel erna.
Het was voor mij informatie.
En hoe eerder ik die informatie serieus neem, hoe meer ik mezelf kan blijven, ook als de energie van de ander heel groot is.

Ken jij dat ook? Dat je achteraf pas merkt dat je ergens in meegegaan bent zonder dat je het zelf besloten had?
Het is hoe jij gebouwd bent.

De kunst is niet om minder open te zijn. De kunst is om eerder te horen wat je al weet.