Er is een versie van jou die niemand kent.

Niet omdat je liegt. Niet omdat je je verbergt. Maar omdat de woorden er gewoon niet voor zijn. Of omdat je bang bent dat wat je zegt niet klopt met wat de ander ziet. Of omdat je het zelf nog niet helemaal begrijpt. Dat wat er van binnen leeft, dat grote, warme, complexe geheel van wie jij bent.
En dus laat je een deel van jezelf achter. Elke keer weer.

Ik ken dat gevoel. Het gevoel dat je in een gesprek zit en precies weet wat je bedoelt, maar de zin die eruit komt niet dekt wat er vanbinnen is. Dat je achteraf denkt: dat was het niet. Dat was niet wat ik wilde zeggen. Of erger: dat je niets zegt, omdat je al van tevoren weet dat het toch niet landt.
Het is vermoeiend, dat gat. Niet alleen in gesprekken, maar ook in je werk, in je relaties, in de keuzes die je maakt. Want als jij jezelf niet goed kunt laten zien, nemen anderen een beslissing op basis van een versie van jou die onvolledig is. Ze zien niet wat jij ziet. Ze voelen niet wat jij voelt. En jij blijft achter met het gevoel dat je niet echt gezien wordt, terwijl jij je best hebt gedaan om er te zijn.

Dat gat heeft een naam, al weet je dat misschien nog niet.
Het is de ruimte tussen je innerlijke wereld en je uiterlijke expressie. Tussen wie je van binnen bent. Met al je diepgang, je gevoeligheid, je veelzijdigheid, je manier van verbinding zien waar anderen nog een lege ruimte zien. En wat je naar buiten brengt. Wat je zegt. Wat je schrijft. Hoe je je presenteert. Wat je durft te vragen.
Voor mensen zoals jij, mensen die veel voelen, veel denken, veel zijn, is dat gat vaak groter dan voor anderen. Niet omdat je zwakker bent. Maar omdat je innerlijke wereld rijker is. Complexer. Moeilijker te vangen in gewone woorden, gewone kaders, gewone verwachtingen.

Je past niet in één hokje. Je hebt altijd al meerdere dingen tegelijk willen doen. Je voelt dingen aan voordat ze uitgesproken zijn. Je ziet verbanden die anderen missen. En al die tijd heb je geprobeerd dat in te passen in een wereld die vraagt om eenvoud, om keuze, om consistentie.
Geen wonder dat er een gat is.

Wat er in dat gat leeft, is geen gebrek.
Wat er in dat gat leeft, zijn de woorden die je nog niet gevonden hebt. De kant van jezelf die je nog niet durft te laten zien, omdat je niet weet of die welkom is. De richting die je al een tijdje voelt maar nog niet hardop hebt uitgesproken, omdat hardop zeggen betekent dat het echt is. En echt is eng.
Wat er in dat gat leeft, ben jij. De echte versie. De versie die klopt.
En die versie verdient het om gezien te worden. Niet alleen door anderen. Eerst door jezelf.

Dat is het werk dat mij raakt. Niet het werk van antwoorden geven, van oplossingen aandragen, van zeggen hoe het moet. Maar het werk van naast iemand staan terwijl ze het zelf ontdekken. De ruimte houden terwijl iemand zoekt naar de juiste woorden voor wat er vanbinnen al lang aanwezig is.
Want de woorden zijn er al. De richting is er al. Het kloppende gevoel is er al.
Soms heb je gewoon iemand nodig die met je meekijkt. Die zegt: ja, dat wat jij ziet, dat is er echt. En dit zijn de woorden ervoor.

Het gat overbruggen begint niet met harder je best doen om jezelf te laten zien. Het begint met eerlijk zijn over het feit dat er een gat is. Dat er een versie van jou bestaat die nog niet aan het licht is gekomen. En dat dat niet erg is, maar dat het wel iets vraagt.
Ruimte. Tijd. En soms: een gids die de weg kent, omdat ze hem zelf heeft bewandeld.

Ben jij ook iemand die van binnen meer is dan je naar buiten laat zien? Ik ben benieuwd wat er in jouw leeft.