In gesprek zijn betekent hier
niet dat je iets komt halen
of brengen.

Het is geen kennismaking.
Geen intake.
Geen verkenning van een vraag
die opgelost moet worden.

Gesprekken ontstaan hier
wanneer iemand merkt
dat hij zichzelf al te lang corrigeert
op wat hij ziet, voelt of denkt.

Niet omdat dat dramatisch is.

Maar omdat het vermoeiend wordt.

In gesprek zijn vraagt hier
dat je niet hoeft te bewijzen
hoe slim, gevoelig of ervaren je bent.

Wat wél interessant is,
is wat je al lang waarneemt
maar steeds opnieuw relativeert.

Er wordt niet gecoacht.
Niet gestuurd.
Niet gewerkt naar inzicht of actie.

Wat er wel gebeurt,
is dat waarneming niet wordt onderbroken.
Niet ingekort.
Niet omgezet naar gedrag, doelen
of verklaringen.

Niet elk contact wordt een gesprek.
En niet elk gesprek krijgt vervolg.

Niet uit afstand,
maar uit zorgvuldigheid.

Soms is het genoeg
dat iets hardop wordt uitgesproken
zonder dat het wordt vastgepakt.

Dat vraagt helderheid.

En bereidheid
om jezelf niet meteen te verbeteren
op het moment dat je iets ziet.

Als dit te weinig houvast geeft,
of te weinig richting,
dan is dit niet de juiste plek.

Als dit rust geeft
omdat je hier niets hoeft te worden
behalve eerlijk in wat je al ziet,
dan klopt het.