Ik lag ’s avonds op de bank en wist niet waar ik moest beginnen.

Niet met denken. Niet met verwerken. Gewoon ergens beginnen. Met aanwezig zijn in mijn eigen huis, mijn eigen lichaam, mijn eigen hoofd.
Dat lukte niet meteen.

De dag was begonnen nog voor ik de deur uit was. Een misstap, een val en met mijn rug langs het handvat van de oven. Pijn als startschot. Alsof mijn lichaam al wist wat er ging komen en alvast zijn protest kenbaar maakte.

Eenmaal daar een kantine vol mensen. Achttien deelnemers. Stemmen, gezichten, energie. Allemaal tegelijk, bijna allemaal nieuw. En nog voor ik goed en wel geland was, begon het programma al. Voorstellen op een andere manier. Drietallen. Gesprekken. Elk kwartier wisselen. Weer nieuwe mensen. Weer opnieuw beginnen.

Voor het einde van de ochtend was ik al leeg.
Niet een beetje. Echt leeg. Het soort leeg waarbij je merkt dat je er nog wel bent, maar dat er vanbinnen iets stil is gevallen. Dat je doet wat er gevraagd wordt, maar dat het nergens meer landt.

De lunch redde mij.
Salade, een broodje en bossen. Ik ben naar buiten gegaan en heb gewoon gelopen. Geen gesprek en geen nieuwe indrukken. Alleen bomen, grond en lucht.
Dat was het enige moment van de dag waarop ik mezelf weer even terugvond.

De middag was anders. Rustiger met meditatie en zeven minuten in elkaars ogen kijken. Daarna gesprekken met meer ruimte, meer tijd en de mogelijkheid om ergens anders te gaan zitten dan in een grote open ruimte.

Dat hielp, maar het gevoel van gejaagdheid uit de ochtend zat er al in. In mijn schouders, in mijn ademhaling, in de manier waarop ik luisterde. Half aanwezig en half bezig mezelf overeind te houden.

Ik had het liever andersom gezien. Eerst landen, dan verbinden.
Maar ik was niet de enige die dat voelde. En dat was misschien wel het meest waardevolle van de dag.

Een dag later moet alles nog een plek krijgen.

De gesprekken, de mensen, wat er geraakt werd, wat er openging, wat er vermoeid werd.
Dat is hoe het werkt voor mij. Niet direct weten. Niet direct voelen wat iets betekent. Eerst de leegte. Dan, langzaam, de betekenis.
Emotionele autoriteit, noemen ze dat in Human Design. Je wacht op de golf. Niet omdat je traag bent. Maar omdat jouw waarheid tijd nodig heeft om te komen.

Dat was dag één.

Heb jij ook weleens dat je na een dag thuiskomt en niet weet waar je moet beginnen met jezelf?

Niet omdat er niets is, maar omdat er juist te veel is? Alles tegelijk. De gesprekken die je had. De mensen die je zag. De dingen die gezegd werden en de dingen die níet gezegd werden, maar die jij wel voelde. De spanning in een ruimte die niemand benoemde. Het gezicht van iemand dat iets verried wat diegene zelf nog niet wist.

Jij neemt het allemaal mee naar huis.

Dat is hoe jouw systeem werkt. Jij verwerkt in de diepte wat anderen aan de oppervlakte laten. Jij bent aanwezig op een manier die uitput, omdat je het zo volledig doet.

Dan is er die avond. Die stilte. Die leegte die eigenlijk geen leegte is, maar nagloeien.

Laat het maar nagloeien.
De betekenis komt later.